Ang Maynila — Ang pinakalumang Maynila ay ang Maynila ng mga Tagalog, at ang pangalan ng lugar ay galing sa mga salitang “may nila” (mayroong nila, isang uri ng halaman). Ito ang Maynila ng mga Tagalog at ng mga pinuno nilang sina Rajah Sulayman at Rajah Matanda. Ito rin ang Maynila na sinakop ng Borneo at ng mga Muslim; at kilala sa Manila Bay at Ilog Pasig.
Noong 1571, sinakop ito ng mga Kastila sa pamumuno ni Miguel Lopez de Legazpi. Itinayo nila ang isang lungsod na napapalibutan ng pader — Intramuros (“intra” + “muros” sa Latin). Simbolo ang mga pader dahil ang mga Kastila lang ang puwedeng tumira sa loob.
Ngayon, “tourist destination” na ito. Puwede kang pumunta sa Fort Santiago; pagkatapos, maglakad papunta sa General Luna Street, lampasan ang Plaza Moriones at Palacio del Gobernador, at makikita mo ang Manila Cathedral. Maglakad pa sa General Luna; pagkatapos ng dalawang kanto, kumanan at maglakad sa Calle Real hanggang Puerta de Sta. Lucia, isa sa mga pasukan papuntang Intramuros. Malapit din ang San Agustin Church at ang Casa Manila.
Sa labas ng Intramuros, sa Tondo, isinilang ang rebolusyon at ang Katipunan (binuo sa kanto ng El Cano at Ascarraga/Recto noong 1892). Sa panahon ng mga Amerikano, itinayo ang mga gusali ng gobyerno; ginamit ang mga pangalan ng mananakop sa mga kalye; maraming bus, kotse, at karitela sa daan; at ang Malate ay tirahan ng mga mayayaman at Amerikano. Binomba ng mga Amerikano ang Maynila noong Pebrero–Marso 1945 (Battle of Manila) dahil sinakop ito ng mga Hapones.
Para sa ilan noong 1950s, ang Maynila ay ang Roxas Boulevard (sunset), Rizal Park (piknik), Escolta/Avenida (pamimili); para sa mga aktibista ng 60s–70s, Plaza Miranda, Mendiola Bridge (“Freedom Bridge”), at Liwasang Bonifacio; para sa mga Intsik, Binondo; para sa mga estudyante, “university belt” sa Recto; para sa mga Katoliko, Quiapo Church. Iba‑iba ang Maynila ng mga taga‑Maynila; naging Greater Manila Area; at halos wala nang nakaaalala sa hitsura ng “nila.”